دوباره تنها شده ام !

دوباره دلم هوای تو را کرده است !                          

خودکارم را از ابر پر میکنم !

و برایت از باران می نویسم !

به یاد شبی می افتم که تو را در میان شمع ها دیدم !

دوباره می خواهم به سوی تو بیایم !

تو را کجا می توان دید ؟!

در آواز شباویز های عاشق !؟ در چشمان یک آهوی مضطرب ؟!

در شاخه های یک مرجان قرمز ؟!

و یا در سلام دختر بچه ای که تازه نام تو را یاد گرفته است ؟!

دلم می خواهد وقتی باغها بیدارند ، تا وقتی زنده ام ، برای تو نامه بنویسم !

برای تو نامه بنویسم و تو نامه هایم را بخوانی !

دوست دارم سينه ام را بشکافم، قلبم را از آن بيرون بکشم و در دستانم بگيرم تا همه بتوانند آن را ببينند. زيرا انساني که خود را براي خويشتن آشکار مي کند، آرزويي شگرف تر از آن ندارد که ديگران درکش کنند. همه ی ما اشتياق ديدن نوري را داريم که پشت در است، دوست داريم اين نور به ميان اتاق، به پيش روي همه بيايد.

اولين شاعر جهان بايد بسيار رنج برده باشد، آن گاه که تير و کمانش را کنار گذاشت و کوشيد براي يارانش آن چه را که به هنگام غروب خورشيد احساس کرده، توصيف کند و کاملا محتمل است که اين ياران، آن چه را که گفته است، به سخره گرفته باشند. ليک او باز چنين مي کند، چون هنر راستين مي خواهد هنرمند در آشکاري اش بکوشد.

.

مثل انس آب لطیف است

روی صورت من چه می خواهد؟

این ذات مرطوب ساکت

از تاریکی کوچه ی من چه می داند؟

من هنوز پای پوش زبر زمان را

به پا دارم،

هنوز منتظر نهایت فرصتم هستم

و از تصویر سایه ی اشکم می گریزم

من دلتنگ هستم.

به کجا می رود این بهت ظریف رنگارنگ؟

تپش مکث قدم هاش چه رنگی دارد!

ظهر از گوشه ی دیوار حیاط

به هوا هجرت کرد.

و باز این منم

که ندیدم آخر

دیواری که از گوشه ی تنگش

ظهر، از موسیقی شادابی من

به هوا کوچ کند.

همیشه آن نگاه آشنا

طومار همیشه ی زمزمه های من بود.

و همیشه من

انگاره ی غفلت هایم را

در عاطفه ی چشمان او می دیدم.

و هنوز بالای سر این همه گل

به جای شقایق ها که می خندند

آب، با دلی خشکیده می ریزم.

گفتنش آسان نیست

ناپدید می شود این جسم غریب

تا صدای پای یاد را می شنود،

و من از رد شدنش می فهمم

که از آن سیب که در دستش هست

سهم من تنهایی است.

                                   نادر مهرام فر

غمي غمناك

شب سردي است و من افسرده

راه دوري است و پايي خسته

غم من ليك غمي غمناك است

شاید امشب همه مجنون بشوند  ،

همه از فرط غم و غصه هم : سخت هراسون بشوند  ،

شاید از گریه هم  ، گریه پر از خون بشود   ،

گریه اما راهی د شت و بیا بون بشود  ،

ببندم شال و میپوشم قدک را

بنازم گردش چرخ و فلک را

بگردم آب دریاها را سراسر

بشویم هر دو دست بی نمک را

دو چشم درد چشمانت بچیناد

مبو روجی که چشمم ته مبیناد

شنیدم رفتی یاری گرفتی

اگر گوشم شنید چشمم مبیناد

بر روي سينه ام تکه يخي بگذاريد تا به جايه معشوقم برايم گريه کند ...

چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند چشم انتظار معشوقم بودم ...

و آخر اينکه دستانم را ببنديد تا همه بدانند خواستم ولي نتوانستم ............

 تمناي مرا ديدي و رفتي
شبي از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم براي قصه ام سوخت
غم انگيزست توشيداييم را
به چشم خويش فهميدي و رفتي
چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست
ولي دل رابه چشمت هديه كردم
سر راهت كه مي رفتي تو آن را

 به يك پروانه بخشيدي و رفتي
صدايت كردم از ژرفاي يك ياس
به لحن آب نمناك باران
نمي دانم شنيدي برنگشتي
و يا اين بار نشنيدي و رفتي
نسيم از جاده هاي دور آمد
نگاهش كردم و چيزي به من نگفت
توو هم در انتظار يك بهانه
از اين رفتار رنجيدي و رفتي
عجب درياي غمناكي ست اين عشق
ببين با سرنوشت من چها كرد